Over mij

Het leven voorbij alcohol.

67 jaar geleden kwam ik in het midden van een historische winterstorm op de wereld. Mijn ouders hadden een zeer getroubleerde relatie, mijn vader had een flink drankprobleem. Diens vader, mijn grootvader was telkens dronken wanneer ik hem bezocht. Laat ons zeggen dat ik met zekerheid genetisch gepredestineerd was om te gaan drinken. Wat ik dan ook deed, al vanaf mijn late puberteit.

Ik was geen fatale dronkelap, helemaal niet zelfs. Ik kon perfect functioneren, ik dronk ook nooit of zelden tijdens mijn werk. Ik dronk dagelijks mijn biertjes of een wijntje, zoals jij wellicht en zoveel anderen.

Omdat alcohol nu éénmaal de perfect sociaal aanvaarde drug is, en dronkenschap een sociaal geaccepteerd bijverschijnsel is, bleef ik heel lang onder de radar.

Toch was ik overduidelijk een alcoholicus.

Ik studeerde aan de universiteit, ik had grote ambities, ik wilde slagen in een carrière. En dat deed ik met glans.

Enkele jaren geleden ging ik met pensioen als politieofficier.
Zonder in detail te treden kan ik zeggen dat de dood prominent aanwezig was in mijn beroepsleven. Ik zag heel veel ellende, niet zelden het gevolg van alcoholverslaving. Ongevallen thuis, verkeersongevallen, lethale maagbloedingen, hersenbloedingen, zelfdodingen als gevolg van alcoholverslaving.

In 2005 begon ik aan mijn vijfde langdurige relatie. Of die partnerwissels een rechtstreeks gevolg waren van mijn drankgebruik valt achteraf moeilijk te zeggen. Geholpen heeft het alvast niet.

Mijn nieuwe partner – dat is ze nog steeds op de dag van vandaag -, was even tevoren gescheiden van haar zich in de vernieling zuipende echtgenoot echtgenoot.

Ik kon het niet langer maken om te blijven drinken…en ik was het ook vreselijk beu om elke dag weer in de verleiding te komen om drank te kopen. Om telkens weer aan de nachtwinkel te stoppen. Om flessen weg te stoppen, ach… je kent het wellicht wel.

En zo besloot ik om er definitief mee te stoppen.

Die bepaalde dag.

Mijn laatste glas heb ik haast ritueel gedronken, in de wetenschap dat dit mijn allerlaatste zou zijn.

Ik ging een keertje naar een vergadering van de AA, om er compleet gedegouteerd van terug te keren.

Dit was duidelijk niet mijn habitat, die groep mensen die met alle geweld de vijand wilden buiten houden, en het vooral niet over gevoelens wilde hebben. Hun twaalfstappenplan met God er ontelbare keren bij gesleurd, sprak me ook al niet aan.

Dus besloot ik het alleen te doen. Te stoppen met drinken.

Voorgoed.

Was dat gemakkellijk? Absoluut niet. Het was een zeer ingrijpende beslissing.

Maar toen ik na een aantal weken droog staan besefte dat het mogelijk was om nuchter te blijven, wist ik dat mijn leven voorgoed zou veranderen.
En dat gebeurde ook.

Vijftien jaar later weet ik dat deze beslissing met voorsprong de beste was uit mijn leven.

Loop jij samen met mij het pad van ontwenning en uiteindelijk de ultieme bevrijding?
Voel je jezelf comfortabel bij de woorden “meevoelen”, “oordeelloos”, “zachtheid”, “doorzetten”, “eerlijkheid” en “geen bullshit”?

Stuur me gewoon een mailtje (intake@hetlevenvoorbijalcohol)
Dan stuur ik je een intake formulier terug, en we zien dan waar we uitkomen.

En hey… je hebt deze tekst helemaal doorgelezen…
Dat op zich vind ik al erg moedig van je. Echt.

Waarom doe ik dit werk?
Omdat ik zoveel mensen de vernieling heb zien ingaan door hun drankverslaving.
Omdat ik heel goed weet dat een leven gehuld in een walm van alcohol géén leven is.
Omdat helpen gewoon in mij zit, en mijn hooggevoeligheid mij toelaat om mensen zeer goed aan te voelen…

Veel warms,

Ronald Naegels